12.17.2010
Dəyişib..
Dərsdən çıxmışam evə gəlirəm. Artığ uni-məhlə adlı uzun bir yolu elə də az vaxt sərf etmədən geridə qoyduğdan sonra məhlə girdim. Çox nadir hallarda olsa da həmişəki kimi qabağıma çıxan köhnə tanışlar, qonşular çıxmasına baxmayaraq təəccübləndirən halla rastlaşdım. Adətim olmayan "Salam" sözünü işlətsəm də məni heç görmüyüb yanımdan keçən Xəlil əmi, Ədilə xala, 3`cü blokdan Vüsal və liftin ağzına çatanda qapı qonşumuzun məni tanımadan yoluna davam etməsi, içimdə şübhəli suallar yaratmağa başladı. Gülməli olsa da dedim bəlkə ölmüşəm kinolardakı kimi, ruham indi və heç kim məni görmür ((:
Liftdə güzgüyə baxdıqdan sonra gülümsədim:
- Salam, Necəsən?
- Yaxşıyam sağol.. ((:
...
Evə gələndə Mama ilə görüşəndə:
- N`olub yenə?
- Heç camaat artığ əvvəlki deyil.
Səbəbini soruşmadan gülümsədi..
Gülümsəməyinin səbəbi artığ hər şeydən narazı olduğumnan təəccüblənməməsi idi. İş də orasındadı.
İnsanlar dəyişib. Dəyişib deyəndə bir az nisbi səslənir. Əsas olan nə istiqamətdə dəyişib, və niyə?
Hamı bilir. Hamı susur...
bilmirəm, bəlkə elə belə yaxşıdı? \\:
P.S heçnə..
17.12.10
12.13.2010
12.09.2010
Başa düşdün nə demək istədiyimi...
Günü yaxşı keçirdim, pis keçirdim. həyatımız necə də mənasızdı...
Məncə hər gün təəccüblənməliyik... ki, nəsə öyrənək...
Heç vaxt getmədiyiniz, ya da çoxdandı getmədiyiniz yerlərə gedin...
Şəkillər çəkdirin... hmm.. elə dedim ki, guya özüm dəhşət də dəyişiylik edənəm...
Amma çalışıram (axır vaxtlar)... çalışıram... çalışıram...
Ən azınnan sənə baxanda mən xoşbəxtəm...
Əlindən tutub, "uşağ kimi" ilk dəfə karuselinə mindiydəki kimi həyəcanlanan sevgilim yoxdur...
Amma oxuduğca həzz aldığım kitablarım var...
Valideynlərimin hesabına aldığım son model maşınım yoxdur...
Onun əvəzində baxmadığım bir sürü kino var...
Ətrafdakı insanlarla elə də isti əlaqəm yoxdur...
Əvəzində əsl dəyər verdiyim bir neçə insan var...
Özümü təriflədiyim bəsdir. Başa düşdün nə demək istədiyimi...
P.S bu yazıda elə də xüsusi məna yox idi. baş sındırmağa çalışma. tapsan nəsə çəkinmə şərh yaz görəy ((:
09.12.10
12.02.2010
12.01.2010
Eqoist
Bəlkə keçmişi yada salım, çox darıxıram..
Elə əvvəldən gəlim, açıb şəkilləri uşağlığımı yada salım.
Kiçik əllərimə toxunum.. o əllərə toxunan əllərə baxım..
Məni o zamanlar çox sevirmişlər. ağlıyım, sızlayım. böyüdüyümdən utanım...
Böyüdüyümü yadıma saldım.
Niyə hər dəfə peşman oluram. Bir dəfə də etdiyimdən fəxr edim..
Bax bu nəyəsə dəyər deyim.
-Çox demisən..
-Çox demişəm? yadıma gəlmir. Niyə?
-Unutqan insan olduğundandı bəlkə?!
-Yox mən elə deyiləm.
-Eh... yenə başladı. Rahat özünü tənqid edirdin...
-Nə?...
-Eqoistliyini deyirəm. Başladın yenə də... sənnən adam olmuyacağ! Beləcə də davam edəcəysən. Sən özünü tanımırsan. Və özündən çox razısan və bitti!..
-Nə bitti sən nə danışırsan? Səhv deyirdin axı. Mən eqoist deyiləm!
-...
-Ey, hara getdin?..
P.S yazını yarımçığ. heçnəyə yaramaz halda buraxıram. Məncə vermək istədiymi mesaj açığ aydındı. Özünüzü bir qabağınıza qoyun! Papağdan keçib. Və utan özündən. Çünkü sən heçnə etməmisən. Bu sən timsalda hamıya aiddir, nəyəsə nail olmuş insandan tutmuş heçnəyə nail olmayan insana kimi... Bill Qeytsdən, Snup Doqdan və s.'dən tutmuş, Toniyə, Coniyə, Əhmədə kimi...
P.P.S bir də özünüzə və mənə həmişəki kimi məntiqsiz sual vermiyin ki, o biri danışan kim idi?!!
01.12.10
Subscribe to:
Posts (Atom)




